Yasemin ve Üç Dilek: Bir Lamba Ormanı Gözlerinde

Bir zamanlar sessiz bir köyde, zeki ve cesur bir genç kız yaşardı: Yasemin. Günlerini babasıyla pazar yerinde çalışarak geçirir, akşamları ise köy meydanında dinlenen masallara dalardı. Bir gün pazarda eski ve tozlu bir lamba buldu; üzerindeki işçilikler o kadar dikkat çekiciydi ki onu hemen eve götürdü ve temizlemeye başladı. Ovaladıkça odanın içi parıldayan bir altın ışığa kavuştu ve karşısında bulutlara benzeyen, kocaman bir cüce belirdi.
Cüce gülümseyerek seslendi: “Beni özgür bıraktın; üç dilek hakkın var.” Yasemin, şaşırsa da içten bir kararlılıkla düşündü: “Bunları dikkatli kullanmalıyım.”
İlk dileği ailesinin refahıydı. Cüce, zıplamayla ellerini şıklatınca evinin çevresi adeta bereketli tarlalara dönüştü; bu topraklarda büyüyen ürünler, ailenin yaşamını güvence altına aldı. İkinci dilek ise köyün barış ve dostluğuydı; cüce tekrar hareketlendi ve köy halkının yüzüne bir gülümseme yerleştirdi, tartışmalar son buldu ve insanlar arasındaki bağlar güçlendi.
Üçüncü dilekte Yasemin derin bir düşünceye daldı. Cüce sabırla beklerken, genç kız aklındaki son dileği belirledi: “Bu lamba bir daha bulunamasın ve birinin hırsıyla açgözlülüğe kapılmaması için onu saklı, güvenli bir yere koy.”
Cüce hayranlıkla başını salladı ve dileği yerine getirdi: lamba artık sonsuza dek bulunamayacak bir yerde saklandı. Yasemin ise ailesiyle huzur içinde yaşamaya devam etti.
O günden sonra Yasemin’in adı yaşıtlarına ve uzak diyarlara yayılan bir bilgelik ve cesaret simgesi haline geldi; köyde de, ormanın ardındaki diyarlarda da anlatılan bir hikâye olarak kaldı.




