5-6 Yaş MasallarıÇocuk Masalları

Bereketin Çorbası: Paylaşmanın Gücüyle Yeniden Doğan Köy

Bir varmış, bir yokmuş; eski zamanların tozlu yollarında, dağların arasındaki Küçük Kilitli Kapılar Köyü yaşarken etrafı sessizliğe gömülüydü. Köy halkı mallarını paylaşmak yerine kendi evlerinde kapılarını kilitler, komşularla selamlaşmayı unuturlardı. Her yüz ifadesi endişeyle kırışır, merak rüzgâr gibi sokaklarda dolaşırdı. Günlerden birinde yolunu yitirmiş yaşlı bir yolcu çıktı karşılarına. Adı Bilge Tavşan Pamuk’tu; üzerinde temiz, eski bir hırka vardı ve açlıktan gözleri kısılan yolcu, ilk kapıyı çaldı: “Bir parça ekmeğiniz var mı?” Ev sahibinin kısa ve net cevabı: “Bizde yemek kalmadı,” oldu. Kapı kapanır, umutlar bir köşeye itilirdi. Pamuk ise yoluna devam etti; meydandaki eski çeşmenin yanında durdu ve içindeki heybesinden parlak, sapsarı bir taş çıkardı. Taşı yavaşça suyun içine bırakıp, suyu tahta kaşıkla yavaşça karıştırmaya başladı. Taş, suyun dibine düştüğünde “Lup!” diye bir ses çıktı. Pamuk, yüzünde sükûnetle durdu ve konuşmasına devam etti: “Bereket Çorbası yapıyorum; bu taş dünyanın en lezzetli çorbasını pişirir, ama tadını tamamlamak için biraz tuz gerekli.”

Çevredekiler merakla izlerken, küçük bir sincap olan Tıkır hemen eve koşup bir tutam tuz getirdi. Tuz suya serpildiğinde koku yükseldi ve iki turuncu havuç eklemek için bir komşunun kapısını çalan adımları duydu köy. Komşu teyze mutfaktan iki havuçla çıktı; havuçlar kazana düştü ve suyun rengi değişmeye başladı. Pamuk sürpriz sesle mırıldandı: Eğer herkes elindekini getirseydi, bu kocaman kazan bayram yerine dönerdi. Sözleri yayılırken kapılar birer birer aralandı ve köylüler kapanmayan pencerelerden içeri süzülmeye başladı. Onlar artık birbirlerini dinliyor, yüzleşiyorlardı. Köyün meydanı, büyülü bir kokuya büründü; iki patates ve kırmızı mercimek gibi kısa hikâyeler paylaşıldıkça, kazan askerî tavırdan çok dostça bir tavrı benimsedi. Buhar yükseldikçe yaşlı çınar ağaç da hışırdadı; akıllarda kırıntı kalmayıp kalpler birleşti. Pamuk karıştırmayı sürdürdü ve en sonunda, “İşte hazır!” dedi. Herkes elinde birer kapla geldi ve sıcak çorbadan paylaştı. Bu paylaştıkça, yemeğin azalmadığı, aksine çoğaldığı şaşırtıcı bir gerçekti köylüler için. Çorba hazır olduğunda Pamuk, kazanın dibindeki taşı temiz bir bezle silip cebine koydu.

Çorba bittiğinde köyün üzerinde güneşin altında bir sessizlik belirdi; köylüler birbirlerine bakıp “Pamuk Dede, bu taş bize mi kaldı?” diye sordu. O ise gülümseyerek yanıtladı: “Bu taşın kendinde sihir yok; sır, sizin ellerinizle paylaştığınız sevgi parçalarında gizli.” Köyün adı Bereketli Köy olarak değişti; kapılar kilitlendiği günler geride kaldı, pencereler her daim dostlara açık kaldı. Pamuk, heybesini sırtına alıp yola koyuldu; ardında sevgiyle büyüyen bir köy ve gökyüzüne uzanan umutlar bıraktı. Akşam olurken ay, gökyüzünde ışıldayarak bu güzel manzarayı izledi ve paylaşılan her lokmanın, gerçek servetin yıldızlar kadar bol olduğunu fısıldadı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort