5-6 Yaş MasallarıÇocuk Masalları

Ayışık Yolculuğu: Lola ve Defi’nin Yeşeren Umudu

Bir zamanlar, yaprakların nazlı bir rüzgârla sallandığı sakin bir ormanda yaşlı tavşan Lola varmış. Evinin her köşesi düzenli ve tertipliymiş; gece ay ışığı pencereden içeri süzülür, Lola yumuşacık yatağına uzanır, yastığını kabartırmış. Uykunun kıyısında, karnını gururla guruldayan sesler duyarak yataktan kalkmış ve mutfaktaki tahta dolabın kapağını aralamış. İçeride hiçbir şey bulamayan Lola, boş raflara bakıp derin bir oh çekmiş: “Sabaha kadar uyuyamam, eğer şimdi bir şeyler yemesem.” Dışarıya baktığında geceyi kaplayan gümüş ışığını görmüş ve pencereden süzülürken üzerine kareli bir hırka ve pofuduk terlikler edinmiş. Kapıyı sessizce aralayıp gökyüzüne doğru uzanan ormana doğru ilerlemiş. Büyük göle doğru yürürken gece kuşları ve ağacın dalları ona eşlik etmiş; toprak Ana adeta fısıldıyormuş ve kuru yapraklar adım adım ona eşlik edermiş. Karnındaki gurultuyu unutmadan, umudunu hiç kaybetmemiş. Göl kenarında yürürken suyun ışıl ışıl parladığını fark etmiş; ormanın kıyısında yaşayan dostu Ördek Defi uyur durumdaymış. Lola sessizce yaklaşmış ve fısıldamış: “Defi, kalk dostum, bana yardım eder misin?” Defi, gözünü aralamış ve Lola’yı görünce sevincini saklayamamış. Kanatlarını açıp gerinmiş ve sormuş: “Sabah güneş doğdu mu?” Lola ise açlığını ve havuç eksikliğini paylaşmış. Defi, hemen sudan çıkarak tüylerini temizlemiş ve gölün karşısında saklı olan antik bostanı göstermiş: en tatlı havuçlar orada yetişirmiş. Nefeslerini ayarlayarak, Defi’nin önde Lola’nın arkasında ilerlediği ay ışığında yol almak üzere sözleşmişler. Orman bu iki dostun ayak seslerine kulak veriyormuş.

Turuncu Sürprizlerin Ardındaki Bahçe

Uzağa varılan bir köşede, toprak karanlık ve yumuşak; altında yeşil uzun yapraklar gökyüzüne doğru uzanıyormuş. Yapraklar arasından turuncu uçlar görünür, kokular taze ve canlıdır. Lola ve Defi hemen işe koyulmuşlar; kökler toprağa sıkı tutunuyor, meşe ağacı hafif bir rüzgârla onlara güç veriyormuş. Bir ses küt diye patlamış: pıt! Ve kocaman, kırmızı bir havuç toprağın içinden fırlamış. Havuçlar çoğalmış, Lola sevinçle zıplamış; birkaçını temizleyip Defi’ye uzatmış, kendisi de birini kapmış. Ormanın ortasında çıtır çıtır sesler yükselmiş; havuçlar o kadar lezzetliymiş ki Lola’nın karnı aniden rahatlamış. Huzurla düşmüş yatarken Defi’ye teşekkür etmiş ve uyku ağırlaşmış.

Gelecek İçin Umut Tohumları

Dönüş yolculuğunda Lola tek başına mı kalacağını düşünmüş, ama aklına parlak bir plan gelmiş: yarın bahçesinde bu tohumları ekmek ve kendi emeğiyle havuçlar yetiştirmek. Defi de bu fikre güzel bir cevap vermiş: “Güzel bir plan, sabah gölden su taşıyacağım; birlikte bahçeyi büyütürüz.” İkili vedalaşmış ve evlerine çekilmişler. Lola şimdi için için mutluymuş; dolabının boş olması ona korku vermiyormuş çünkü artık ne yapacağını biliyormuş. Yatağına uzanırken bahçesinde yeşeren yaprakları hayal etmiş; gece, ormanın üzerine güvenli bir örtü gibi serilmiş. Lola rüyasında taze toprak kokusunu ve güneşli bir bahçeyi görmüş; gökyüzünden üç hayali tohum düşmüş: biri Lola’nın geleceğine, biri Defi’nin cömert kalbine, ve biri çocukların kendi el emeğiyle üretmenin sevincine adanmış. Her çiçek, kalpte solmayan bir bahçe gibi büyüyormuş.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort