Gökyüzü Saatinin Kalbi: Zamanı Onaran Çocuk Mira

Bir kasaba vardı, adını duyunca herkesin aklına nazik bir düzen gelen Zemberek Vadisi çıkardı. Sabahlar her gün aynı saatte doğar, akşamlar ise yıldızlar adeta tek tek dizilir ve rüzgar bile zamanı şaşırmazdı. Çünkü gökyüzünde devasa bir saat vardı; adı Gökyüzü Saatiydi ve bu saat sadece zamanı değil, mevsimleri de yönlendirirdi. Bir sabah kuşlar sessiz kaldı ve güneş doğduğunda yüzey tamamen karanlığa büründü. Gökyüzü Saati durmuştu. Küçük Mira, evinin damında gökyüzüne bakarken sordu: “Anne, saat durursa günler de biter mi?” Annesi hafifçe gülümsedi ama sesi titriyordu. “Belki onu yeniden çalıştıracak biri gerekir.” ve o kişi olmaya karar verdi.
Sırt çantasına pusula, birkaç damla su ve biraz cesaret doldurdu; tepeye doğru yürümeye başladı. Yol uzundu; karanlıkla aydınlık iç içe geçmişti, bazen sabah aniden geceye dönüşüyor, bazen yıldızlar gündüz görünüyordu. Mira şaşırmıyor, “Zaman karışınca renkler de karışır,” diye geçirdi aklından. Zirveye vardığında Gökyüzü Saati’nin dev dişlileri yavaşça dönüyordu; ancak merkezdeki kalp şeklindeki parçanın çatlağını gördü. Yanında duran yazı: “Zaman, sabırla tamir olunur.” Mira ellerini çatlağın arasına uzattı. Ama saat soğuktu ve bir damla gözyaşı eline düştü—kendi gözyaşıydı. Gözyaşı çatlağın içine süzüldü ve kalp bir anda parladı. Tak tak tak; zaman yeniden akmaya başlamıştı. Güneş geri döndü, kuşlar ötüşe geçti ve yıldızlar tek tek parladı. Mira artık bambaşka biriydi; o, zamanı onaran çocuk olarak köye döndü. İnsanlar şaşkınlıkla sordu: “Nasıl yaptın?” O gülümsedi: “Zaman bazen bozulmaz; durup dinlenmeyi ister. Ona biraz sevgi verdiğinde yeniden yürür.” O günden sonra Gökyüzü Saati asla durmadı ve Mira her gece yıldızlara bakarken fısıldadı: “Zaman, kalbimizdeki sabırla döner.”




