Renklerin Geri Döndüğü Günler: Mira ve Diyarı

Uzak diyarların sakin bir köşesinde, insanlar ve hayvanlar el ele yaşamını sürdürürdü. Gökyüzü sabahları pembeye, akşamları mora çalardı; ağaçlar ise yalnızca yeşil değildi, bazen turuncuya bazen de maviye çalınan yapraklarla doluydu. Ancak bir sabah her şey griye dönüştü ve renkler kayboldu.
Küçük Mira pencerenin ardında durdu; anneye sordu: Çiçeklerin rengi neden yok? Annesinin içini sızlayan bir gülümsemesi vardı ve her şeyin bir şekilde yeniden doğacağını söyledi: Bilmiyorum yavrum… belki de renkler artık bizi seviyor değildir. Mira, renkleri geri getirmek için kendi küçük dünyasını kullanmaya karar verdi. Masasındaki boya kalemleri griyle karışmıştı; ama tek kırmızı kalem ucundan hafif bir ışık yayıyordu. Mira, bu ışığı takip ederek bir güneş resmini çizmeye başladı.
Kalemden fışkıran renk önce kağıttan çıkıp havaya karıştı, sonra gökyüzüne ve denize ulaştı; güneş yeniden sarı doğdu. Mira, maviyle gökyüzünü, yeşille ağaçları yeniden canlandırdı; fakat her çizimde renkler yavaşça sönmeye başladı. Sonunda elinde hiç renk kalmadı ve yoruldu; fakat pes etmedi. Masasına bir not bıraktı: Renkler, bizi hatırla! Notu özlem dolu bir çağrı olarak pencereden hava akışına karıştı.
Rüzgar onu gökyüzüne taşıdı, bulutların arasından dünyaya geri dönmesini sağladı. Gece gökyüzünü ışıkla doldurdu; yıldızlar mavi, kırmızı ve sarı renklere büründü. En yüksekte duyulan bir ses: Mira, bizi hatırladığın için teşekkür ederiz. Renkler ancak hayal gücüyle yaşar. Sabah olduğunda Diyarı yeniden can buldu; ama bu kez çok daha parlaktı. Çünkü Mira, dünyayı yalnızca resmetmedi; onu gerçekten kurdu ve hayal etti. Köylüler de kendi kalemlerini, fırçalarını alıp rengarenk hikayeler yazmaya başladı. Her gün, renkler hiçbir zaman tamamen kaybolmayacakmış gibi hatırlandı; çünkü onlar kalbimizin derinliklerinde saklıydı.




