Köyün Susuz Gecesinden Gelen Cesur ve Zeki Kahraman

Bir zamanlar dağların eteklerinde, annesiyle yaşayan genç bir çocuk olan Keloğlan, sade bir hayat sürüyordu ve iyiliğiyle herkesin gönlünde taht kurmuştu. Bir gün köyde başlayan uzun süren kuraklık, insanların susuzluk ve açlıkla savaştığı anlara dönüşmüştü. Keloğlan, bu zor günlerde annesine destek olmak için ormanın derinliklerine doğru yola çıktı.
Ormanda karşılaştığı yaşlı yolcunun sözleri, onun için bir işaret oldu: “Kuraklığı sona erdirecek yol, dağın zirvesindeki Gizemli Mağara’da saklı. Ancak bu mağara, cesuri ve zeki olanları ödüllendirir.” Genç mavi gözleriyle kararlı adımlarla ilerledi ve kapıya ulaştı. Kapının önündeki üç bilmece, yolculuğunun ilk sınavıydı.
İlk bilmece — “Dünyada herkesin ihtiyacı olan, fakat kimsenin göremediği şey nedir?” Keloğlan düşündü ve sessizce “Hava” yanıtını verdi. Kapı hafifçe aralandı.
İkincisi — “Paylaştıkça artan, saklandıkça azalan şey nedir?” Genç, bir an durdu ve cevapladı: “Bilgi”. Taş kapının bir adım daha açıldığını hissetti.
Üçüncüsü — “Hem yaşayan hem ölü olan nedir?” Sıcak bir esintiyle düşünceleri karışan Keloğlan, etrafına bakındı ve zarif bir çiçeğe odaklandı: “Tohum”.
Kapı sonuna kadar açılırken, mağaranın içi suyla dolu bir kaynağa ve parıltılı altın yığınlarına kavuştu. Ancak Keloğlan için gerçek hazine, altınlar değildi; suyu köyüne götürme kararıydı. Bu fedakâr davranış, mağaranın duvarlarında yankılanan bir sempatiyle karşılandı ve suyun verimini daha da artırdı.
Köyüne döndüğünde, herkes onun bu özverisini konuşuyordu. Keloğlan, sadece cesaretiyle değil, zekâsı ve iyi kalbiyle de herkesin gönlünde bir kahraman olarak yer etti ve o günden sonra adını herkes saygıyla andı.




