Bebek Masalları

Zamanın İçinde Dalmaya Başlayan: Elara’nın Kum Saatiyle Keşfi

Elara, arkadaşlarının ona yaramaz bir lakap taktığı, dünyanın en yavaş kızı gibi görünen biri olarak yaşardı. O, bir çiçeğin tomurcuğunun nazlı açılışını izlemek, bir tırtılın yaprak üzerindeki zarif dansını seyre dalmak için dakikalarca bekleyebilirdi. Etrafındakiler ise hızla koşturuyor, bir sonraki heyecana, bir sonraki adım atışına savruluyordu. Elara, hep geride kalmış hissediyordu; oyunların dışında, zamanı sadece izlemekle yetinen bir görünümdü.

Bir yaz tatilinde, büyükannesinin tozlanmış tavan arasındaki eski sandığın içinden çıkan kum saatiyle farklı bir dünya açıldı. Kumlar aşağıdan yukarıya doğru akarken, sakin bir dans eşliğinde odada bir dinginlik doğurdu. Elara, kum saatin soluk veren ritmine kendini bıraktığında, pencereden gelen kuş sesleri bir şarkıya, yaprakların hışırtıları ise ninniye dönüştü. Ve en garip olanı, odanın köşesinde beliren minik, ışıltılı baloncuklar vardı. Bir baloncukta baharın getirdiği gelincik tarlasının görüntüsü yankılanırken, başka birinde üzerinde süzülen minik bir salyangozla parlayan bir yaprak parlıyordu. Bu baloncuklar, yaşamın koşturmacasında kaçırdığı anların “zamanın dikenleri” olarak ortaya çıkışını simgelerdi. Kum saati ona, hızla geçen hayatı yeniden hatırlatmakla kalmayıp, anları derinlemesine hissetmenin, onları avucunda tutmanın bir yolunu öğretti.

Elara, içgüdüsel olarak elini uzatıp bir baloncuğa dokunduğunda, balon köpüğüne benzeyen anlar nasıl eriyip kaybolmak yerine avuç içinde yoğruldu ve o anın hissi – gelinciklerin kadife dokusu, rüzgârın nazik esintisi – hayatın bazı anlarında nasıl yaşanacağını gösterdi. Zamanı hissetmek güçlendi; kum saati, zamanı yavaşlatmıyor, ona derinlikli bakışla dalmanın yöntemini öğretiyordu. Ertesi gün, saati yanına alıp parka çıktığında, etrafındakiler koşuştururken o sakin bir bankta oturup saatin ritmini dinledi. Bir çocuğun düşüp dizini sıyırması anında bile, Elara hemen yanına gidip yarasına bir bandaj uzattı ve “Acıyor, biliyorum” diyerek nazikçe bir anı paylaştı. Bu küçük nezaket, oyunların hızını geride bırakarak ortak sevinçlerin yüzlerinde belirmesini sağladı.

Arkadaşlarıyla oynarken, kazanmanın ötesine geçip topun havada çizdiği kusursuz eğriye ve herkesin yüzündeki içten sevinçlere odaklandı. Zamanı sadece izlemekle kalmayıp, anların her birini dokunur hissedebilir haldeydı. Bu, zamanı adeta dikmekti; anların üzerinde derinlemesine düşünmek ve her biriyle iç içe yaşamak anlamına geliyordu. Zamanın büyüsü fazlasıyla içselleştikten sonra, kum saati artık siyah-beyaz bir oyun gibi gelmiyordu. O, içsel bir yatkınlık ve farkındalıkla hareket ediyordu. Arkadaşları artık ona “dünyanın en yavaş kızı” demiyordu; onun için en güzel anları bulan kız demeye başlamışlardı.

Zamanla kum saatinin sihrine ihtiyaç duymadığı, çünkü sihrin içsel bir yolculuk olduğunu fark ettiği an geldi. Yavaşlamak, derinlere bakmak ve anın içinde var olmayı öğrenmişti. Büyükannesinin evine vedalaşırken kum saatini tavan arasına, bir sonraki ihtiyaç sahiplerinin bulması için saklayıp uğurladı. Çünkü asıl sır, zamanın asla gerçekten yavaşlamadığı; biz içten bakıp onlara derinlemesine dokunabildiğimizde, bir saniyeye bir ömür sığdırabileceğimizdi. İşte hayat, hızlı yılların ötesinde, derin yaşanan anlarda saklıydı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort