Tavşan ve Kaplumbağa: Azim ve Kararlılığın Zaferi

Bir varlık düşünün ki hızla pärtısınıyla ağaç gölgesini yara yara geçiyor; ormanın derinliklerinde yaşayan o canlı, gün boyu kendinden hızlı olanı över ve rakiplerini geçeceğini iddia edercesine konuşurmuş. “Kim benimle yarışmak ister?” diye bağırırken, yaşlı ve bilge kaplumbağa sakinliğini koruyup yanına yaklaşmış. Kaplumbağa: “Yarışına katılır mıyım?” diye teklif etmiş. Tavşan bu fikri duyunca kahkahalarla gülmüş; çünkü o, yavaşlığıyla tanınan bu dostuna karşı ezici bir üstünlük kurduğunu düşünürmüş.
“Şaka mı bu? Sen beni yenebileceğini mi sanıyorsun?” diye sormuş tavşan. Kaplumbağa ise gülümsemeden yanıt vermiş: “Denemeden göremeyiz.” Böylece ormandaki tüm yaratıklar toplanmış ve yarışın start noktasında buluşmuşlar.
Yarış başladığında tavşan hızla ileri fırlamış; kaplumbağa ise usulca ama kararlı adımlarla yoluna devam etmiş. Tavşan, rakibinin çok geride kaldığını görünce bir ağacın gölgesine girip kısa bir uyku çekmeye karar vermiş. Kendince: “Beni kim geçebilir ki?” diye düşünmüş.
Kaplumbağa, yorulmadan ilerlemiş; duraksamadan, sabırla yoluna devam etmiş. Tavşan derin uykudan uyanınca, kaplumbağanın çok geride olmadığını sanmıştır. Fakat fark etmiş ki aslında kaplumbağa bitiş çizgisine çoktan yaklaşmış; ve uykuda bile yoluna devam eden bu dost, hedefe ulaşmıştır.
Renkli kalabalığın tezahürleriyle kaplumbağa, çizgiyi geçip zaferi elde etmiş. Tavşan ise hatasını anlamış: hız her zaman yeterli değildir; azim ve kararlılık, engebeleri aşmanın ve başarıya ulaşmanın gerçek anahtarlarıdır. O günden sonra ormanın tüm canlıları, kaplumbağanın sabrını ve kararlılığını örnek edinmiş; hızlı olanın bile kısa sürede geri plana düşebileceğini, fakat kararlı olanın yolunu asla kaybetmeyeceğini öğrenmişler.




