Bir zamanlar adı Nypo olan bir fil vardı. Günlerden bir gün, bir bebeği olacağını öğrenmiş ve sağlığını korumak için iyi beslenip bol su içmeye özen göstermişti. Ertesi sabah tekrar yola koyulduğunda etrafında birkaç insan gördü; sürüsünü izleyen bu ziyaretçiler karşısında duyarsız kalmaya çalıştı, fakat her geçen gün bu ziyaretler çoğaldı. Nihayet doğum vakti geldi ve bebeğine Shyru adını verdi. Yavrusunu büyütmek, yıkamak ve yol gösterici olmakla meşgul oldu; sürüsündeki arkadaşlarıyla ilgisini biraz da olsa unuttu.
Bir gün Shyru annesiyle sohbet ederken doğa hakkında sorular soruyordu; Nypo ciddiyetle cevaplar veriyordu. Ancak bu sırada beklenmedik bir ses yükseldi. Sürü, tehlikelere karşı çıkardığı karakteristik işaretleriyle alarm verdi. Nypo korkuyla ayağa kalktı ve Shyru’ya, adımlarını hızlandırması gerektiğini söyledi; peşlerinden gelmekte olanlar çok yakındı ve arabalar hızla onlara yetişiyordu. İçlerinden biri iğneyle vurdu ve uyuşturucu etkisiyle gözleri kapanmaya başladı. Tüm fillerin durumu benzerdi; gözleri kararıp cansızlaşınca, Shyru’nun annesi onu büyük bir kafese doğru götürenler topluluğunun arasından ayrıldı.
Götürüldükleri yerin yazısı kafesin üzerinde Hayvanat Bahçesi olarak okunuyordu. Uykunun etkisi geçince, Shyru kendi çevresini göremedi; annesini ve ailesini aradı ama bulamadı. İnsanlar ona meyveler uzatıyor, tek başına yemeyi öğrenmesi gerektiğini söylüyorlardı. Annesinin anlatılarını hatırladı; bu, özgürlüğünden uzaklaşıp bir kapalı alanda yaşamaya zorlandığı bir gerçekti. Zamanla bu yeni yerin, ormana benzeyen bir bölgeye götürüldüğünü anladı ve orada başka fillerle karşılaştı. Burasının ne olduğunu sorduklarında “burası hayvanat bahçesi” yanıtını aldılar; aslında acımasız bir eziyet hüküm sürüyordu. Shyru, annesini ve ailesini özlediğini dile getirdi ve hayatta kalma mücadelesi içinde şu anki yaşamını kabullendi.
Günler geçtikçe yaşlandı; artık eskiden yaşadığı yere dönmesi mümkün görünmüyordu. Her gün ziyaretçiler onları görüntüleyip fotoğraflarını çekiyordu; yüksek sesli konuşmalar ve merakla bakışlar arasında hayat devam ediyordu. Yıllar ilerledikçe yalnızlık ve özlem büyüdü; Shyru’nun dünyası küçüldü ve sonunda annesiyle paylaştığı yere benzeyen bu kafesin içinde yaşamını sürdürdü ve oracıkta hayata veda etti.
Bizler gezip gördüğümüz hayvanat bahçelerinde çoğu zaman mutlu olduğumuzu sanırız; fakat oradaki hayvanların da payına düşen hayat, tıpkı bir hapishane gibi olabilir. Bu masal, çocuklara hayvanlara karşı empati kurma ve onların yaşam alanlarına dair farkındalık kazandırmak adına bir hatırlatma olarak kaldı.
Bu masalı “Hayvan Masalları” kategorisinde paylaşabilir, bir masal yazarak bize gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masaller sayesinde pek çok çocuk uyumadan önce bir hikâye dinlemiş olacak. Masal göndermek için aşağıdaki resme tıklamanız yeterli.
