Bebek Masalları

Renklerin Paylaşımı: Minik Rüzgârın İçsel Dönüşümü

Gökyüzünde esen rüzgârlar arasında Kuzey, Güney, Doğu ve Batı kendi meziyetleriyle konuşurdu. Hepsi farklı tonlarda eserken, arasında parlayan bir gülümseme taşıyan Minik Rüzgâr vardı; ne çok güçlü, ne de hızlıydı ama her daim neşeyle doluydu. Günler geçtikçe etrafa yayılan renkler yavaşça soldu, çiçekler soluklaştı, yapraklar donuk kaldı. Bir gün Minik Rüzgâr, neden renklerin eksildiğini merak etti ve gökyüzüne baktı. Bulut Dede, onun hüznünü fark etmişti: “Evlat, senin paylaştığın her renk kendine de bir parıltı kattı; şimdi ise kendi rengin de sönmeye başladı.”
Minik Rüzgâr şaşırdı: “Ama ben sadece herkesin mutlu olmasını istedim.” Bulut Dede gülümsedi: “Belki biraz kendine de saklanmayı öğrenmelisin.” Bunun üzerine Minik Rüzgâr, renklerini geri kazanmak için yola koyuldu. İkinci durağı kır çiçekleri oldu; onlara sordu: “Kalan son esintiyi paylaşabilir miyim?” Çiçekler tek yürek halinde “Elbette!” diye yanıtladı ve yapraklarından yükselen pembe, sarı ve mor tozlar Rüzgâr’a karıştı.
Sonra gökkuşağına uğradı. “Biraz renk ödünç alabilir miyim?” diye sordu. Gökkuşağı gülümsedi: “Renkler paylaşmak içindir, fakat unutma ki içindeki neşeyi bulmak daha da önemlidir.” Minik Rüzgârı, aldığı renklerle ormana dönerken artık dıştaki renkleriyle olduğu kadar içindeki zarafetiyle de parlar hâle gelmişti. Bu denge, estiği her yerde: ne çok ne az, tam kararında bir mutluluk esintisi. Güneş ufukta batarken Bulut Dede yeniden konuştu: “Gerçek rengini buldun artık; paylaşıyorsun ve kendini seviyorsun.” Minik Rüzgâr gülümseyerek yanıtladı: “Bu dersi hiç unutmayacağım: Renkler paylaşıldıkça çoğalır ve sevgi her zaman biter.”
Bu masaldan öğrendiklerimiz: Kendini sevmek bencillik değildir; içimizdeki sevgi ne kadar güçlüyse, onu başkalarıyla paylaşmak da o kadar kolaylaşır.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort