Renklerin Diliyle Doğan Köyün Sırrı

Bir sabah, Anadolu’nun sessiz ovalarında yaşayan Cem’in yüreği her zamankinden daha hızlı atıyordu. Doğanın fısıltılarıyla büyüyen bu çocuk, sebzelerin arasından yükselen kokulara ve rüzgarın yaprakları okşayan sesine karşı duyarlılığını hep korumuştu. Annesiyle birlikte mütevazı bir yaşam sürerken, Cem’in hayalleri adeta sonsuzluğa uzanırdı. Bahçelerinde çok az ürün yetişse de bu küçük tohumlar ona dünyanın en değerli hazineyi taşıdığını hissettirirdi. Günlerden bir gün pazara giden Cem, sakin köşeye oturmuş yaşlı bir dede ile karşılaştı. Dedenin önündeki torbadan çıkan parlak, gümüş rengindeki kabak çekirdeklerini görünce yüreğinde sevginin gücüne dair bir işaret hissetti. Cem cebindeki son birkaç kuruşu uzatınca dede ona bakışlarındaki bilge aydınlığıyla gülümsedi. Bu tohumlar toprakla değil, sevgiyle de beslenirlerdi ve böylece Cem eve dönerken avuçlarındaki sıcaklıkla dolu kalbini taşıdı.



