Pufu: Sessizliğin İçindeki Uyku Yolculuğu

Gökyüzü, yıldızların ışıklarıyla nazikçe süslendi. Her bir yıldızın gülümsemesi ve ayın sakin parıltısı, geceyi büyüledi. Ancak bir bulut vardı ki, gözlerini kapatamıyor, rahatça uyku düşüne sürüklenemiyordu.
“Of… yine uykum kaçtı!” diye homurdandı bu minik bulut. Adı Pufu’ydü ve gökyüzünün en ihtiyar sakinlerinden biri değildi; o en çok uyumayı arzuluyordu.
Yanındaki arkadaşlarıyla konuştu: “Siz bu kadar kolay mı uyuyorsunuz?” Bir yıldız kahkaha atıp cevapladı: “Biz yalnızca parlamayı severiz; uyumak bizim işimiz değil!”
Ay ise sakin bir gülümsemeyle söz aldı: “Belki de uykuyu yanlış yerde arıyorsun, küçük bulut. Önce kalbini sessizleştirmeyi deneyebilirsin.”
Bu sözler Pufu’nun kafasında dönüp durdu. Sessizliğin peşine düşüp yere inmişti; önce ormana, sonra dağların tepelerine kondu. Rüzgarla karşılaştığında sessizliğin ne olduğunu sormak istedi; rüzgar ise başını sallayıp şöyle dedi: “Ben konuşurum; ama dinlersen içimdeki sessizliği bulabilirsin.”
Gözlerini kapatıp rüzgarın ıslıklarını dinledi. Düşüncelerinin biriktiği anlarda, onların dağılmasına tanık oldu. O an anladı ki sessizlik içerde saklıydı, dışarıda değil.
Pufu gökyüzüne geri dönüp Ay’a döndü: “Ne öğrendin, küçük bulut?” diye sordu. Pufu gülümsedi: “Uyku, sakin bir kalpte saklanırmış. Şimdi içim huzurlu.” Ay da başını salladı: “O halde iyi geceler, Pufu.”
O, kendini güvenle yatağına bıraktığında yıldızlar arasında uzandı ve başını bir ışık huzmesine yasladı. İlk kez gerçekten uyudu. Rüyasında denizleri, dağları ve çocukların neşesini gördü. O günden sonra, bir çocuk uyumakta zorlandığında Pufu yavaşça onun odasına doğru süzüldü ve yastığının üzerine kondu. Eğer bir gece odanıza serin bir esinti uzanırsa bilin ki Uykucu Bulut sizi de bulmuştur, çünkü bazen sessizlik en güzel uykuya giden yol olur.




