Bir gün Keloğlan, ormanın serinliğinde ilerlerken karşısına çıktı bir çiçek. Bu çiçek o kadar güzel kokuyordu ki, kokusu insanı kısa sürede mutlu ederken bir yan etkisi de vardı: ruhun anılarından bazılarını unutturuyordu. Bu durumu annesine anlatınca, anacığı hemen uyarıda bulundu ve çiçeği geri göndermesini istedi. Keloğlan da en yakın dostlarının bile moralini bozacak bir şeyi saklayamadan, çiçeği tekrar ormana bıraktı.
Ormanda gezinirken karşısına çıkan bir tavşan, ona gerçekten mutlu olmanın yolunun ne olduğuna dair bir ipucu verdi: “Mutluluğu kalbinin derinliklerinde sakla, ama kokusunu unutma.” Sözler, Keloğlan’ın aklında bir yer etti ve bu düşünceyle yoluna devam etti. Bir gün uzak bir köyün kenarında, kuyunun dibinde parlayan altın bir anahtar gördü. Anahtarı alıp cebine koydu ve derin bir nefes alarak, kokunun hatırasını kalbine mühürledi: “Bu anahtar da güzel anılar gibi kalbimde kalsın.”
Yolculuğu, bir köyün yakınında yaşayan yaşlı bir kadına uğradı. Kadın, ona bir dilek hakkı tanıdı ve Keloğlan tereddüt etmeden şöyle dedi: “Kalbimdeki güzel anıları paylaşmak istiyorum.” Kadın tebessümle onayladı; artık paylaşmanın yolunu bulması gerekiyordu.
Hikaye bu noktadan itibaren, Keloğlan’ın içsel zenginliğini toplumla paylaşmasıyla ilerledi. İnsanlar onun kalbindeki güzellikleri duyunca mutlu oldu ve gerçek mutluluğun, paylaşımla büyüdüğüne dair farkındalık yayıldı.
Şimdiye dek masalların büyüsünü taşıyan bu öykü, paylaşmanın gücünü hatırlatır: Kalbimizdeki değerli anıları paylaştıkça daha da çoğalır ve etrafımıza ışık saçar. Bu nedenle, masallarınızla ve sözlerinizle dünyayı güzel kılmaya devam edin. Sizin yazılarınızla binlerce çocuk masal okuma neşesi bulacak; gönderdiğiniz her masayla Tema Vakfı adına fidanlar büyüyecek. Siz adınıza büyüyen bu umutlar, çocuklar için daha parlak bir gelecek inşa edecek.
