5-6 Yaş MasallarıÇocuk Masalları

Kışın Dostluk Işığını Yakan Yolculuk: Keloğlan ve Arkadaşlarının Macerası

Bir varmış, bir yokmuş diyor anlatım. Soğuk bir kış gününde, kar taneleri battaniye gibi yeryüzüne düşerken, evin içindeki sıcaklık soba ve kestane kokusuyla dolup taşıyordu. Pencereden bakarken, dışarıdaki beyaz örtüyü izleyen Keloğlan, ani bir kapı çarpmasıyla karşılaştı; kapıyı çalanlar köyün neşeli çocuklarıydı. Yüzleri kırmızılaşmış, elmalar misali yanakları parıldıyordu. Çocuklar dertlerini anlatırken, Keloğlan onları sakinleştirmek için elini havaya kaldırdı.

Çocuklar, en yakın dostları Kızılsakal’ın yardıma ihtiyacı olduğunu söylediler. Ormanın derinliklerindeki eski bir taş evde mahsur kaldığını ve fırtınanın yolu kapatması nedeniyle orada kaldığını belirttiler. Hemen hareket geçildi; Keloğlan kalın paltosunu giydi, elinde parıltılı, sarı ışıklı fenerini tuttu ve ahıra koşup kardeşi Karakaçan’ı uyandırdı. Karakaçan zekice bir eşek olduğundan, Keloğlan ile hemen plan kurdu ve karlı yollara doğru ilk adımlar atıldı.

Karla kaplı yolun kenarında, rüzgâr ıslık çalarak esiyordu. Keloğlan ve Karakaçan omuz omuza ilerlerken, ayak izleri minik inci gibi dizilmişti. Girişe yaklaştıklarında her yer sessizdi; fener ışığı ağaçların dallarında oluşan buz kristallerini parlatıyor, uçsuz bucaksız karanlığın içinde umut ışıması yayıyordu. Ormandan gelen sesler merak uyandırıcıydı; korkutucu değildi, sadece onları daha da ileriye çağırıyordu. Keloğlan, bir an durup etrafı dinledi; içindeki cesaret şunları fısıldadı: Cesaret edinirsek, engeller sadece bulutlar kadar ufak kalır. Bu düşünce ona güç verdi ve Karakaçan’a planını fısıldadı. Karakaçan başını sallayarak öne çıktı ve Keloğlan’ın fenerini sallamaya başladılar. Işık, ağaç gövdeleri ve duvarlarda devasa şekiller oluşturarak engelleri adeta eritti. Karakaçan’ın güçlü anırtısı da bu sesiyle ormanda yankı buldu ve düşmanlık eden sesleri geri çekiltti.

Ormanın ilerleyen bölümlerinde, yaşamın fısıltıları daha da belirginleşti. Yol kenarındaki yaşlı çınar ağacı hışırtı ile onlara yol gösterir gibi görünüyordu; bu doğal işaretler, Keloğlan’ın içsel dinlemesini güçlendirdi. Rüzgârın yönünü hissetti ve Kızılsakal’ın evinin yolunu bu sezgisel rehberlikle buldular. Karakaçan’ın burnu havayı koklarken, dostlar arasındaki güven daha da pekişti.

Taş evin kapısı buzla kaplı; içeride hafif bir ışık sızıyordu. Kızılsakal üşümüş olsa da dostlarını gördüğü anda ısındı. Keloğlan, kendi sıcacık paltosunu dostunun omuzlarına bıraktı; Karakaçan, Kızılsakal’ın yanına gidip başını sevdi ve onlarla birlikte dışarı çıkıp fırtınanın dinmesini izlediler. Ay, gökyüzünde gümüş bir tepsi gibi parladı ve dönüş yolu artık çok daha aydınlık görünüyordu.”

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort