Keloğlan ve Sınırsız Tencere: Paylaşmanın Sihri

Kışın ormanda odun ararken, Keloğlan yerde bulduğu eski bir tencereyle şaşırdı. İçinde sürekli kaynayan çorba, her an yeniden dolup taşıyordu. Yanında bulunan notta şu sözler yazılıydı: “Bu tencere sadece açların karnını doyurur. Açgözlü el değerse sihri gider.”
Tencereyi köyüne götüren Keloğlan, fakirlere yardım etmeye karar verdi. Sıcacık yemekler, günlerce köylüleri açlıktan kurtardı. Ancak bu mucizeyi kıskanan kötü niyetli tüccar Hacı Cimri, tencerenin peşine düştü ve “Bu tencere benim olmalı” diye düşündü. Onu yüksek fiyata satmayı planladı.
Bir gece, Keloğlan uyurken tencereyi çaldı. Fakat sihri tencerenin sahibi olan kişiyle sınırlı değildi ve Hacı Cimri’nin elinde sihri yitirildi. Şimdi o sadece sıradan bir tencereydi.
Hacı Cimri, olayı kadıya götürdü ve suçladı: “Tencerenin sihrini bozduğumu düşünüyorlar.” Kadı ise akıllı biri olarak yanıt verdi: “Tencereyi getiriniz; kime yemek pişirirse, onundur.”
Tencere Keloğlan’ın önünde hemen kaynamaya başladı; ama Cimri’nin önünde hiçbir şey oluşmadı. Kadı kararını netçe açıkladı: “Tencere kime hizmet ederse, ona aittir.” Bu nedenle Cimri utancından köyden ayrıldı.
Keloğlan, tencerenin sırrının paylaşımda gizli olduğunu anladı. Tencereyi köy meydanına yerleştirdi ve isteyen herkes ihtiyaç kadar yemek alabilecek hâle getirdi. Köylüler ona “Aşevimizin aşçısı” diye hitap ettiler. Keloğlan ise hep şöyle hatırlatır oldu: yalnızca paylaşmayı bilenlerin kalplerinde gerçek sihir yatar, ve “paylaşmakla en küçük tencerede bile büyük mucizeler doğar” diye konuşurdu.



