Bir vakitler, uzak bir köyde Keloğlan isminde çok zeki, lakin bir o kadar da yoksul bir genç yaşarmış. Keloğlan, köyde herkesin akıllı olduğunu düşündüğü kadar, bazen de komik durumlarla karşılaşırmış. Her vakit sevgi dolu, sevinçli ve yardımseverdi, ancak güçlü değildi.
Bir gün, Keloğlan bir seyahate çıkmaya karar vermiş. Düşünmüş, taşınmış, sonunda ormanın derinliklerine gitmeye karar vermiş. “Belki burada bahtım döner,” demiş ve yola koyulmuş. Ormanda ilerlerken, birden göle varmış. Gölde altın rengi bir balık parlamaya başlamış. Keloğlan balığı dikkatlice izlerken, balık birden lisana gelmiş.
“Merhaba Keloğlan! Ben bir altın balığım. Benimle bir dilek dilediğinde, sana bir isteğini yerine getirebilirim. Lakin dikkat et, dileğini seçerken hakikat karar ver!”
Keloğlan, şaşkın bir halde balığa bakarak, “Gerçekten mi? O vakit güçlü olmak isterim!” demiş. Altın balık gülümsedi ve “Bunu yerine getirebilirim, fakat gerçek zenginlik, her vakit paradan ibaret değildir. Gerçek zenginlik, kalbinin ne kadar güçlü olduğudur!” demiş.
Keloğlan balığa teşekkür ederek yola devam etmiş. Lakin paralarla dolu bir dünya içinde memnun olamayacağını düşünmeye başlamış. Zenginlik yalnızca paradan ibaret değilmiş. Beşerler bazen kalbinin en derin yerlerinde zenginliklerini bulabilirlermiş. Bir mühlet sonra Keloğlan, köyüne geri dönmeye karar vermiş.
Köyde beşerlerle birlikte gülerken, sevgisiyle kalbi zenginleşmiş ve herkesin sevgisini kazanmış. O günden sonra, Keloğlan köyde yalnızca zekası ve yardımseverliği ile değil, birebir vakitte kalbinin zenginliğiyle de tanınır olmuş.
