Kalbinin Işığıyla Parlayan Çocuk: Yasin’in Hikayesi

Yasin, köyün en meraklı çocuklarından biriydi. Her akşam caminin avlusunda oturur, minarenin hemen yanında gökyüzünü izlerdi. Gözleri hep aynı yıldızda takılı kalır, çünkü o parlak yıldız diğerlerinden farklıydı.
Bir akşam dua ederken içtenlikle konuştu: Allah’ım, kalbimi bu yıldız gibi parlak kıl. O gece hafif bir rüzgâr esti ve yıldız anlık bir ışıltı daha kazandı. Ertesi sabah çeşmede yaşlı bir adamla karşılaştı. Kovası delinmişti ve suyu zor taşıyordu. Yasin hemen kendi kovasını verdi ve yaşlı adamın yüzünde minnet dolu bir tebessüm belirdi. Aynı günün içinde Yasin’in içindeki sıcaklık da değişmişti; bu iyiliğin farkına varan kalbi daha önce hiç hissetmediği kadar ısıtımdı.
Yol kenarında ilerlerken karşılaştığı üşümüş yavru kediye elini uzattı; montunu çıkardı ve ona sarıldı. Kedi, çocukla birlikte sıcaklığını paylaştı ve Yasin’in yaptığı iyiliğin etkisini büyütürken onun içini de aydınlattı.
Günler geçtikçe Yasin, iyilik yaptığı her an kendi içinin ışığını arttırdığını fark etti. Artık yıldızla yarışacak kadar güçlü bir parıltı hissetmeye başlamıştı. Bir gece yeniden gökyüzüne baktığında, yıldız ona fısıldadı: “Duan kabul oldu, Yasin. Çünkü ışık, gökyüzünde değil, senin içinde parlıyor.”
Yasin başını eğerek şöyle dua etti: Allah’ım, bana ışık vereceğine inanıyorum; fakat bu ışığı paylaşacak bir kalp de nasip et. O günden sonra köyde yardıma ihtiyaç duyan herkese el uzattı. Halk ona “Kalbi Parlayan Çocuk” diye sesleniyordu; çünkü onun duası artık sadece kendisi için değildi, tüm insanlar içindi. Ve o gece gökyüzündeki yıldız, Yasin’in kalbinin ışığıyla her gece biraz daha parlıyordu.




