Güneşli Şehrin Renkli Sokaklarında Dostluk ve Huzur

Bir ülke düşünün ki her gün güneş yüzünü güler. Sokakları turuncu yapraklar ve canlı çiçeklerle dolu, gökyüzü o kadar mavi ki denize bakmış gibi hissedilir. Burada insanların ritmi hafif gitar ezgileriyle birleşir. Uzaklardan gelen gezgin, bu sıcak şehrin meydanında durur ve yüzünde eksilmeyen bir gülümseme vardır; saçları yoktur ama adımlarına neşe katılır. İnsanlar onu ismiyle çağırır ve o, yeni yerler görmekle birlikte dostluklar kurmanın peşindedir. Şehrin merkezinde eski taş bir bina yükselir; çevre sakinleri güçlü hayvanların gösterilerini izlemeye alışmıştır. Ancak gezgin bu yapının önünden geçerken, buradaki mutluluğun farkında mıydı acaba diye düşüncelere dalar.
Meydanın ortasında Maria adında küçük bir kız yaşar. Maria’nın babası Antonio, şehrin en renkli gösteri ustasıdır; parlak kostümler giyer ve herkesi büyüler. Ancak Maria, babasının yaptığı işi tamamen sevmez. Gezgin, üzgün görünen Maria’nın yanına sessizce yaklaşır; kendi yurdundaki dağların gölgesinde yeşeren ovaları anlatır ve Maria’ya, babasının hayvanlarla yakınlık kurmasını istemesini ifade eder. Meydanda aniden hareketlilik başlar: genç ve güçlü bir boğa sahneye fırlar; insanlar korkuyla kaçışırken, gezgin sakin kalmanın yolunu seçer. Boğanın gözlerindeki heyecanı, onunla kuracağı bağın işareti olarak görür.”
Gezgin cebinden kırmızı ve tazeliğini koruyan bir elma çıkartır ve boğaya doğru nazik adımlarla yaklaşır. Sesler bir anda azalır; etraf sessizleşir. ‘Bu güzel hayvan da benimle arkadaş olmak ister mi?’ sorusu içten içe yankılanır. Yaşlı çınar ağaçları fısıldayan rüzgârı dinler; geri çekilmeden, boğanın nefesindeki sakinliği takip eder. Elmanın kokusu havaya yayılır ve boğa yavaşça eline doğru uzanan başını öne eğer. Hayvan elmayı büyük bir iştahla yerken, Antonio şaşkınlıktan büyülenir; sevgi gücünün nasıl da etkili olduğunun farkına varır.
Antonio, gezgin ile Maria’nın yardımıyla kararını değiştirir: artık büyük binada sadece neşeli gösteriler sergilenir. Boğalarla mücadele yerine, onların müzik eşliğinde dans ettiği bir sahne kurulur. Bu yeni oyun kısa sürede tüm şehri büyüler ve turistler için kuyruklar oluşur. Antonio eski sert kostümlerini çıkarır, renkli ve rahat kıyafetler giyer; hayvanlar artık en yakın çalışma arkadaşları ve dostlarıdır. Maria ise babasına olan gururunu daha da derinleştirir. Gezgin, bu değişimi gördükçe gönüllü yoluna devam eder; insanlar ve hayvanlar arasındaki anlayış, dünyanın daha yaşanabilir bir yer olmasına yol açar. Sevgiyle bakmanın en güçlü anahtar olduğuna inanılır; yıldızlar gökyüzünde parlar ve dünya sevgiyle döner.




