Gümüş ve Rüzgârın Sırlarındakı Küçük Yolculuk

Gün doğarken orman, üzerini hafif bir sisle kapatırdı. İçindeki meraklı serçe Gümüş, kanatlarını nazikçe açıp sabahın taze kokusunu içine çekti. Yuvası, en yaşlı çam ağacının dallarında saklanmıştı; kökleri toprağın derinliklerine uzanır, ağaç dalları adeta minik koruyucular gölgesinde dururdu. Yaşlı çamın dalgalar halinde sallanışı, rüzgârın annelik dokunuşunu andırırdı ve her kuş bu kucağa güvenle sığınırdı. Gümüş, yuvadan sessizce ayrılıp özgürlüğün tadını hissetti. Gökyüzü mavinin en temiz tonuna bürünmüş, bulutlar pamuk şekerini andırır halde ağır ağır yol alıyordu. Yolculuğa çıkmışken çevresinin renkleriyle konuşmaya karar verdi; çiçeklerin güneşe gülümsediğini gördüğünde küçük kalbi daha da neşeyle atıyordu.
Bir dakika bile beklemeden kanatlarını çırparak yuvadan çıktı ve ağaçların arasından geçerken yaprakların sürtüşmesiyle gelen melodiyi dinledi. Her yaprak, ona hoş geldin der gibi hafifçe fısıldıyordu. Gümüş kendini özgürlüğün sınırlarında hissetti, içinden sızan sesleri dinledi ve içi “Bugünün ormanın bana anlatacağı yeni bir masal olduğuna inanıyorum” diye fısıldadı.




