Gölgenin İçindeki Işık Bahçesi: Kirpi ve Dostların Görevi

pBaharın ilk nefesiyle ormana yayılan yağmurun kokusu, Sabah Işığı Ormanı’nı temizlediğinde, Pofuduk Ayı uyanıp Ulu Çınar’ın kökleri arasında sessizce sallandı. Kirpi, buram buram korkuyu saklayıp Sessiz Patika’nın ötesine, sık çalılıkların arasına sürüklendi. Onu takip eden Gezgin-Gaga Turna gökyüzünden gölgelere ötelendi; iki dost ardında kaldı, neşeli adımlarıyla ilerledi. pKirpi’nin sakladığı sırlar, Işık Meyveleri’nin dallarında asılı gibi duruyordu; en öndeki ağacın meyveleri ise donuk, gri bir görünüm kazanmıştı. “Sönüyorlar,” diye fısıldadı; ve yüzündeki titreme, bu dünyanın derin korkularını açık etti. pAnnesinin sözlerini hatırladı Kirpi: bahçenin besini sevgi ve paylaşımla büyür; her saklanan korku, bir meyvenin solmasına sebep olur. Pofuduk Ayı, solan meyvenin yanında durdu ve güven veren bir sessizlik ile ona destek oldu. Kirpi’nin sırtındaki dikenler arasında kendini saklamaya çalıştığını gördü; aslında bahçeye değil, kendi iç korkularına saklanmıştı. p




