Gökyüzü Bahçesi ve Uçan Serçenin Dostluk Yolculuğu

Bir zamanlar rüzgârların melodisini fısıldadığı bir ormanda, Uçan adında neşeli bir serçe yaşardı. Kanatlarını çırparak ağaçlar arasında dans eder, etrafına sevinç saçardı. Bir sabah, çalının dibında eski bir gemi maketi buldu. Gemi oyulmuş tahtadan, altın iplerle süslenmiş ve adeta bir sır saklıyormuş gibi parlıyordu. Uçan, gemiye dokunduğunda hafif bir rüzgâr esti; gemi titredi ve “Bu gemi uçabilir!” diye fısıldayan sesler duyuldu.
Uçan, ormanın bilgeliğini taşıyan kaplumbağa Yavaş’a başvurdu. Yavaş, bu geminin bulutların arasındaki bahçeye uçacağını, fakat bunun için üç dostun kalbinin birleşmesini gerektirdiğini söyledi. Böylece Uçan, gemiyi kanatlarıyla okşayarak dere kıyısına doğru uçtu. Orada, kurbağa Sıçrayan ile karşılaştı. Sıçrayan, “İlk parça nilüferlerin gölgesinde saklıdır” dedi ve Uçan’ın karşısına parlak bir mavi taş çıktı. Taşı gemiye taktığında, gemi hafifçe yükseldi; ama hâlâ yere bağlıydı.
İlk parçayı aramak için Uçan ikinci keşfi aradı. Çiçek tarlasına yöneldiğinde tavşan Zıpzıp ile tanıştı. Zıpzıp, “İkinci parça papatyaların arasında saklıdır” diyerek altın bir yelkeni gösterdi. Yelkeni gemiye ekleyince gemi rüzgârla hafifçe dans eder gibi sallandı, fakat üçüncü parçayı bulana kadar yolunu sürdürmesi gerektiğini bildirdi.
Zıpzıp’ın sözleriyle Z Lamb adında bir tavşan daha adımladı ve son parçanın bulut mağarasında olduğu bilgisini paylaştı. Uçan, mağaraya doğru yelken açtı ve orada ona Işıltı adında bir kelebek rehberlik etti. Işıltı, “Son parça kristal taştadır” diyerek, mağarada parlayan bir kristal gösterdi. Ancak karga bu kristali ele geçirmeye çalışınca, Uçan ile Sıçrayan ve Zıpzıp hemen harekete geçti. Üç dost, kargayı korkutup kristali güvende gemiye taktı.
Gemi, aniden bulutlara yükseldi ve gökyüzünde bir bahçe belirdi. Çiçeklerle dolu bu bahçe, şarkılarla dolup taşarken herkesin yüzünde tebessüm belirdi. Gemi, Uçan’a fısıldadı: “Gökyüzü dostlukla ulaşılır.” Uçan, gemiyi ormana armağan etti ve arkadaşlarıyla birlikte ormanda neşeyle yaşadılar. Çocuklar da Uçan’ın hikâyesini dinlerken dostluğun en güzel düşleri bile gerçekleştirebileceğini öğrendi. Gemi, Uçan’ın sevincini taşıyarak gökyüzünde dolaştı, ve gökyüzü her daim aydınlık kaldı.




