Göklerin Renkli Anlaşması: Güneş, Yağmur ve Lila’nın Cesareti

Her sabah gökyüzünde aynı tablo yeniden canlanırdı; güneş sıcak selamını uzatır, bulutlar zarifçe dans ederdi. Ancak yağmur kapılarını araladığında güneş kaçışını hızlandırırdı. ‘‘Isıtmak benim görevim,’’ diye gururla fısıldardı; ‘‘yağmurla ıslanırsam, ışığım söner.’’
Bir gün, yerdeki minik bir çiçek tek başına filizlenmişti. Adı Lila idi ve her sabah güneşe doğru uzanırdı; fakat hava değişince güneş kaybolur, damlalar yağmaya başlardı. Lila’nın seslenişi gökyüzüne yükseldi: Ey Güneş! Hem benim büyümeme ihtiyacım var, hem yağmurun suyuna. Neden hep kaçarsın, dedi.
Güneş cevap veremedi; düşünmeye hiç vakti olmamıştı. Yağmuru tehlike olarak gördüğü için hep uzak dururdu. Bu sessizlik içinde bulutlar rüzgârla hırçınlaşıp, “Bu kez kaçmayacağım,” diye söz verdiler.
Yağmur başladı ve damlalar, güneşin ışığıyla buluşurken gökyüzü aniden parladı. Damlalar renk kuşatmalarıyla birleşti; sanki gökyüzü bir ressamın paletiyle boyanıyordu. Bulutlar şaşkın: Bu ne? Rüzgâr ise coşkuyla bağırdı: Bir gökkuşağı doğdu! Aşağıda Lila, sevincini dans ederek gösteriyordu. “İşte, hem ışık hem yağmur birlikte var artık!” dedi ve Güneş gülümsedi. Birlikte olduğumuzda daha güzeliz.
O günden sonra güneş, yağmuru gördüğünde kaçmayı aklından bile geçirmedi. Gökyüzü artık her buluşmada gökkuşağıyla süsleniyordu ve çocuklar merakla Bugün yağmurla mı buluştu güneş? diye bakışlarını yükseltiyordu. Her karşılaşmada yeni bir gökkuşağı doğuyor, ormana umut taşıyordu. Lila ise her sabah başını kaldırıp fısıldıyordu: Cesaret, ışığın suyla tanışmasıdır.
Bu masalın çıkardığı ders: Korkularımız bazen dostlarımızın kılığına girer; en güzel anlar ise cesaretle kaçmadığımızda ortaya çıkar.



