Düzenli Vadi: Tortop’un Renkli Yolculuğu ve Ters Dünyaya Yolculuk

Bir varmış, bir yokmuş demeden başlayalım: Düzenli Vadi adında, evler ve ağaçlar bile adeta bir plan doğrultusunda yerleşmiş sakin bir yer varmış. Sabahlar hep aynı saatte doğar, insanlar planlarına sadık kalarak yoluna devam ederlermiş. Bu vadide Tortop adında mavi tüylü, top gibi yuvarlanmayı seven bir kirpi yaşarmış. En çok merak ettiği şeyler eski eşyaların saklandığı tavan aralarını karıştırmak; çünkü orada her zaman şaşırtıcı bir şeyler bulurmuş. Bir gün eski bir evin tavan arasıyla açılan gizli kutu, mor renkli ve küçük bir pervane taşıyan tuhaf bir saat çıkarmış. Saatin kolları alışılmışın dışında ters yöne dönüyor, üzerinde rakamlar yerine meyvecikler resmedilmiş, üzerinde parıldayan bir gümüş anahtar varmış. Tortop bu anahtarı çevirince saat aniden kahkahalarla gülmeye başlamış: “Kikir kikir!” Bu kahkaha, unutulmuş efsanenin Canlı Gıdıklanan Saatinin sesleriymiş. Saat güldükçe pervanesi hızla dönmüş ve hava bir anda değişerek Tortop’un etrafını sarmış.
Bir anda ansızın gelen ses, pervanenin uğultusuyla vadinin her köşesini sarsmış. Tortop kafasını kaldırıp baktığında gökyüzünün ayaklarının altında kaldığını görmüş; masmavi gökyüzü yerini yeşil çimlere terk etmiş ve ağaçlar köklerini gökyüzüne doğru uzatıp yeri süpürmeye başlamışlar. Kendi sesi duyulduğunda sevimli bir Miyav çıkarmış; kendi kendine, belki de ben de tersine dönmüşüm diye düşünmüş. Bu yeni dünyada balıklar gökyüzünde süzülürken, nehir kıyısında yürüyen balıklar ve dibe inen ördekler gibi sürprizler ortaya çıkmış. Rüzgâr adeta bir şarkı fısıldıyor, doğanın her hali uyum içinde diye düşünmek Tortop’a içsel bir yolculuk yaşatmış.
Köyde her şey eksik ya da fazla değildir; sadece yerleri yerlerine göre şaşmış durumdadır. Bir fırıncının tezgahında dondurmalar fırında ısıtılır, sıcak çorbalar külahlarda satar hale gelirmiş. İnsanlar tatlılarını önce yer, ana yemekleri akşama saklarmış. Hatta bir inek dalında oturup cık cık diye öterken köyün neşesini artırırmış. Eski meşe ağaçları hışırdar, rüzgâr dağılırken Tortop kahkahalarıyla bu garip duruma gülermiş. Tortop tersten kaydırakla kayarken midesi gurulduyormuş; suyu havaya yükselen bardaklar bir başka boyutun simgesiymiş. Ayakkabılar başkasının eline geçmiş, ya da eldivenler ayaklara yerleşmiş—ayet, işler biraz karışık ama eğlenceliymiş.
Gün dönüp Tortop yeniden tavan arasına döndüğünde, Gıdıklanan Saat’i yeniden eline almış. Bu kez anahtarı sağa çevirip derin bir nefes almış; saat suskunlaşmış ve sakinleşmiş. Kaprisli rüzgâr durulmuş, her şey eski haline dönermişcesine yerli yerine oturmuş. Gökyüzü tekrar yukarı çıkmış, çimenler dünyayı yumuşak bir kilim gibi kaplamış. İnekler ‘Möö’ diye bağırmış; Tortop da kendi kirpi sesine kavuşmuş. Bu dönüşle birlikte köy halkı, hayatın zaman zaman karışık olmasıyla bile neşeyi korumayı öğrenmiş. Her yıl ‘Ters Dünya Günü’ adı altında şakacı bir gün düzenleyerek gülmeyi hatırlamışlar. Tortop ise içsel sesini dinlemeyi öğrenmiş; kurallar değişse bile sevincin asla değişmediğini görmüş. Gökyüzünden düşen üç elma, hayal kuranlara, cesur kirpiliğe ve düzenin içinde sürprizleri seven çocuklara armağan edilmiş.




