Elif, denizle iç içe yaşayan küçük bir sahil kasabasında büyümüş genç bir kadın. Her gece, dalgaların kıyıya vurduğu sakinlik içinde, denizin derinliklerinden gelen esrarengiz bir fısıltı duyardı. Kasabalılar bu sesi Derindeki Ses olarak adlandırır ve onun peşinden gidildiğinde türlü sırların ortaya çıkacağını düşünürdü. Bir gece yine sahilde otururken, ışığın dans ettiği suda uzun saçlı bir peri silueti belirdi. Deniz kabuklarından yapılmış bir elbise içinde zarif bir varlık olan peri, Elif’e yaklaşarak şöyle dedi: Ben Derindeki Ses’im ve denizin sırlarını korumak için buradayım. İnsanlara yardım etmek ve senin için önümüzdeki büyük görevi hazırlamak için geldim. Bu görev zamanla kendini gösterecek; şimdi sadece denizle konuşmanı ve onun sana neler anlatacağını dinlemeni istiyorum.”Elif, karşısında duran periye hayretle baktı ve şöyle düşündü: Benim ne görevim olabilir ki? Peri gülümseyerek, “Bunu zamanı geldiğinde öğreneceksin. Şimdilik denizle konuşmaya devam et.” diye fısıldadı. Eve dönüp güneşte parıldayan saçlarını savurarak yürürken, Elif artık her gece denizle konuşuyor ve onun sırlarını çözümlüyordu. Denizin öyküleri, eski zamanlardan kalma kahramanlıklar, kayıp hazineler ve unutulmuş adaların hatıralarıyla doluymuş gibi geliyordu kulağına. Geceden geceye, Elif’in gözleri yıldızlara dönmüş, denizden gelen her kelime ona yeni bir parçanın ipucunu veriyordu. Bir gün sahilde bulduğu eski bir deniz kabuğu, içinde saklı bir harita barındırıyordu. Harita, kasabanın ötesindeki tenha bir adaya doğru işaret ediyordu. Merak ve macera tutkusu, Elif’i bu adayı keşfe sürükledi. Adanın kıyısında doğa adeta büyüleyiciydi: renkli çiçekler, devasa ağaçlar, kameriyeler ve şelaleler arasında yol alırken, içindeki ışık parıldayan bir mağaranın önüne geldi. İçeri adım attığında karşısında parılayan bir deniz perisi belirdi. Peri, Elif’e seslenerek şu sözleri söyledi: “Hoş geldin, Elif. Görev basit: Denizdeki dengeyi korumak ve insanlarla deniz arasındaki bağı güçlendirmek.”Elif şaşkınlıkla sordı: Nasıl yapacağım? Peri, eline zarif bir deniz kabuğu vererek şöyle kısa bir yönlendirme yaptı: “Bu kabuk, sana rehberlik edecek. Denize bırak; o seni yönlendirecek. Unutma, Derindeki Ses her zaman seninle.”Kabuğu nazikçe denize bıraktığında, köy halkı artık Elif’in denizle konuştuğunu görmeye başlamıştı. Deniz, ona saklı sırlarını fısıldamaya devam ediyor ve Elif, Derindeki Ses’in koruyucusu olarak yaşamaya yöneliyordu. Bu masal, çocuklar için bir düşünce perdesi aralıyor: Fantazi Hikayeleri kategorisine kendi öykünülerimizi ekleyerek paylaşabilir, masallarını gönderen herkes, binlerce çocuğun uyumasına eşlik eden bir yol bulmuş olur. Masalını göndermek için aşağıdaki resme tıklamayı unutma. Böyle projelerle her ay Tema Vakfı adına fidan bağışı da yapılır; sizin adınıza büyüyen bu dünyaları çocuklar için daha güzel kılar.
