Cıvıl ve Sihirli Kemanın Ormanı: Dostluğun Melodisi

Bir zamanlar, çiçek kokularının hâlâ savrulduğu derin bir ormanda, neşesiyle öne çıkan Cıvıl adında minik bir serçe yaşarmış. Kanatlarını hızlıca çırparak ağaçtan ağaca geçer, kentin gürültüsünden uzak, kendi melodisini fısıldar özlü şarkılar söylemeye çalışırmış.
Bir sabah, meşe ağacının dallarında parıldayan >>keman<< bulmuş. Altın telleriyle ışıldayan bu eser, sanki gizli bir sır saklıyormuş. Gagasıyla telleri dokunduğunda, ormanı saran tatlı bir melodi açığa çıkarmış. Cıvıl, “Bu sihirli bir keman mı acaba?” diye şaşkınlıkla fısıldamış ve sevinçle ileriye bakmış.
Ormanın bilge kaplumbağası Yavaş’a gittiğinde, kemanın öyle güçlü bir tınıya sahip olduğunu ama tamamlanması için üç dostun kalbine ihtiyaç duyduğunu duymuş. Bunun üzerine Cıvıl, macerasına atılmaya karar vermiş ve yolculuğa koyulmuş.
İlk durağı dere kenarıymış; burada kurbağa Sulu ile karşılaşmış. Sulu, “Melodinin ilk parçası, suyun taşlarına dokunduğunda oluşur,” demiş. Cıvıl, taşların arasına saklanmış mavi bir inciyi bulmuş ve kemana taktığında melodi güçlenmiş ama hâlâ tamamlanmamış hisleriyle dolmuş.
İkinci parça için çiçekler diyarına yönelmiş. Orada tavşan Hoppa ile karşılaşınca, Hoppa “İkinci parça, papatyaların gölgesinde dinlenir,” diye fısıldamış. Cıvıl, papatyaların arasında parlayan altın bir tüy bulmuş; tüyü kemana eklediğinde melodi sevinçle dans etmiş, fakat son parça hâlâ eksikmiş.
Son durağı yüksek tepeler olmuş ve oradan tilki Kuyruk’la karşılaşmış. Kuyruk, “Son parça rüzgârın estiği mağaradaysa bulunur,” demiş. Cıvıl mağaraya girmiş; içeride karga, keman için rakip gibi ileriye adım atmaya çalışmış. Cıvıl, Sulu ve Hoppa’yı çağırıp birlikte karga ile yüzleşmişler; sonuçta son parçayı bulmuşlar: gümüş bir kristal. Kristali kemana takınca, ortaya çıkan melodiyle orman adeta canlanmış.
Melodi yayıldıkça, kuş cıvıltıları ve çiçek kokuları daha da çoğalmış; dostluğun gücüyle keman büyüyormuş. Keman, Cıvıl’a fısıldamış: “Melodi dostlukla parlar.” Kendisi de ormana hediye edildiğinde, herkes birlikte dans etmiş, şarkılar söylemiş ve orman hiç susmamış. Çocuklar, bu hikayeyi dinlerken dostluğun her notayı güzelleştirdiğini anlamışlar ve Sihirli Keman, Cıvıl’ın kahkahasıyla her daim çalmaya devam etmiş.




