Cesur Işık: Uykulu Yıldızın Dansla Büyüyen Hikâyesi

Gece gökyüzü sıradan görünürken, bu kez daha parlaktı; Büyük Yıldızlar ise dansa hazırlanıyor, her biri ışıklarını en görkemli haliyle sergileyerek birbirine çarpan parıltılar çıkarıyordu. Küçük Limo ise hâlâ uyumanın tadını çıkarıyordu; Bulut Yastığına sarılıp “Biraz daha sonra giderim,” diye mırıldanıyordu. Güneşin arkaya çekildiği, Ay’ın sahnede yerini aldığı an gelmişti. Ay Dede yumuşak bir sesle fısıldadı: “Limo, kalk artık! Bugün dans gecesi ve herkes seni bekliyor.”
Gözleri yarı kapalı olan Limo, “Dans etmeyi bilmiyorum. Işığım da zayıf,” diye itiraf etti. Tam o sırada gökyüzünü vurdu noktalar halinde yağmur gibi düşen meteorlar; minik taşlar parlayarak geçip gökyüzünü çizgilerle süsledi. Bir tanesi Limo’nun yanına düştü ve tozlu bir sesle konuştu: “Hey! Beni kim buraya gönderdi?”
Limo ürperdi: “Ben sadece uyuyordum…” Meteor gülerek karşılık verdi: “Demek hiç dans etmedin. Hadi, sana öğretiriyim.” Beraber gökyüzünde dönüp savrulmaya başladılar. Limo önce korktu, sonra adeta özgüveniyle gülümsedi: “Bak, ben de parlıyorum!”
Meteor, içten bir gülümsemeyle yanıtladı: “Işığın her zaman sende vardı; sadece uyandın mı, o ışık kendini gösterir.” Diğer yıldızlar bu yeni gösteriyi ayakta alkışladı. Limo’nun ışığı öyle güzel parlıyordu ki, Gök Kraliçesi onu dansın başına çağırdı: Artık Uykucu Yıldız değil, Cesur Işık Limo’sun.
Dans sona erdiğinde meteor zarifçe vedalaştı: “Kendi yolum başka, ama tanışmak güzeldi.” Limo biraz üzüldü, ancak artık anlıyordu: uyuması sevdiği için yıldızlığını yitirmenin değil, ışığını paylaşmanın sözünü vermenin de mümkün olduğuydu. O günden sonra her çocuk bir yıldız kaydığı vakit dilek dilerken, Limo sessizce parlarken şöyle fısıldadı: Cesaret, en karanlık gecede bile ışığı bulmaktır.
Bu masalın öğüdü: Kendine inandığında, küçücük bir ışık bile dünyayı aydınlatabilir. Cesaret, çoğu zaman ilk adımı atmaktır.




