Boncuk ve Unutulanlar: Hafızanın Güzellikleri

Bir gün, küçük bir kasabada yaşamını sürdürürken Boncuk adında yumuşacık tüylü bir köpek vardı. Kuyruğu her daim sallanır, gözleri her daim neşeyle parlar; tek kusuru çok unutkandı. Oyuncak topunu bahçeye gömer, sonra onun nerede olduğunu asla hatırlamazdı. Kemiğini yastığın altına saklar, ertesi gün o yastığı bile bulamazdı. Sahibi Elif ise onu okşarken gülümserdi.
“Boncuk, hafızan rüzgâr gibi uçup gidiyor gibi görünüyor,” derdi Elif. Boncuk iç çekerdi ve keşke her şeyi hatırlayabilsem diye kendi kendine düşünürdü.
Kasabada bir gün büyük bir telaş başladı. Belediye başkanının kaybolan gümüş zili aranıyordu; bu zil her sabah çocukları uyandırmak için çalınırdı. Bahçeler, sokaklar ve hatta parklar tek tek arandı ama hiçbir yerde bulunamadı. Boncuk da yardım etmek istedi. Burnunu yere yaklaştırıp kokladı ve gözlerini açan bir şey hissetti: bir şey hatırlıyorum.
Bir anı, topunu gömdüğü yeri hatırlamasına yetti. “Belki oradadır!” diye havladı. Elif hemen ona eşlik etti ve birlikte eski bahçeye gidip topu bulmaya koyuldular. Toprağı kazarken, aniden altından parıldayan bir şey çıktı. Elif eğildi ve gördükleriyle gözlerine inandı: kaybolan gümüş ziliydi.
“Boncuk, sen buldun!” diye sevinciyle seslendi Elif. Boncuk ise kuyruğunu şaşkınlıkla sallıyor, aslında kendini aradığını düşünüyordu. Halk, onu kahraman ilan etti ve o günden sonra herkes Boncuk’un unutkanlığını sevimli bir özelliğe dönüştürdü.
Elif küçük bir kutu yapıp üzerine Boncuk’un Hatıra Kutusu — Unutulanlar İçin yazdı. Boncuk da bulduğu her şeyi bu kutuya koydu: eski bir düğme, minik bir taş, kurumuş bir yaprak… Ve bazen bu kutuya bakıp gülümsedi: Unuttuklarım da beni ben yapıyor galiba.
Bu masalın dersi ise şu ki: Her eksiklik içinde bir güzellik saklar. Bazen unuttuğumuz şeyler bizi beklenmedik iyiliklere götürür.




