3-4 Yaş Masalları

Bir Fidanla Dönen Işık: Doğa ve Umudun Hikayesi

Gökyüzü her sabah gülümsüyor, güneşin sıcaklığı yeryüzüne dokunuyordu. Ormanlar bu ışıltıyla uyanıyor, nehirler kendi şarkılarını fısıldıyordu. Rüzgâr, zarif bir dansla savruluyor; kuşlar neşeyle kanat çırpıyordu. Her şeyin uyum içinde olduğu bu diyarda insanlar geldiğinde doğa onlara da kollarını açıyordu.

Ama zamanla değişimler belirdi. Ağaçlar kesildi, derelere çöp akıtıldı. Gökyüzü dumanla kaplandı, kuşlar yollarını şaşırdı. Ve bir sabah Güneş artık eskisi gibi gülümsemiyordu. Işığı soluklaştı; ısıtmamaya başladı. O günden sonra insanlar soğuk sabahlara, kurak topraklara uyanır oldu.

Bir köyde Derin adında küçük bir çocuk yaşardı. Doğanın feryadını hissediyordu; her sabah penceresinden bakarken gri bulutlar yerine hüzün görüyordu.

Bir gün nine, tonlarca yılın tecrübesiyle fısıldadı: “Güneş, insanların unuttuğu sevgiyi arıyor, yavrum.” Derin, bu sözlerle kararlı bir adım attı ve dünyayı değiştirebileceğine inandı.

İlk olarak evlerinin önündeki kurumuş ağaca su verdi. “Ben geldim,” dedi ona. Ardından deredeki plastikleri topladı; elleri çamur içindeydi. Ancak her akşam gökyüzüne bakarken, bir yıldızın biraz daha parladığını fark etti.

Bir gün ormana vardığında hafif bir sıcaklık hissetti. Kafasını kaldırdığında yere değen bir ışık huzmesi gördü. Bir ses geldi: “Ben Güneş’im, Derin. Neden bana yardım ediyorsun?” Küçük çocuk gülümsedi ve yanıtladı: “Çünkü siz bize ışık verdiniz, ama biz size teşekkür etmeyi unuttuk.”

Güneş susup yavaşça ağacın üzerine doğdu. “Ben sadece sevildiğimi hissetmek istiyordum,” dedi. “Ama insanlar beni dumanla örttü; artık onları göremiyordum.” Derin, Güneş’e söz verdi: “Doğayı yeniden güldüreceğim. Tek başıma olsam bile!”

Ertesi gün köy meydanına çıktı; elinde bir pankart taşıyordu: “Bir fidan, bin nefes!”

İlk başta birkaç çocuk geldi yanına; sonra anneler, babalar ve komşular. Herkes toprağa bir tohum bıraktı; tohumların her biriyle birlikte Güneş’in ışığı güçlendi. Haftalar geçti; kurumuş otlar yeşerecek, sessiz tepeler kuş sesleriyle doldu. İnsanlar yeniden gökyüzüne bakmaya başladı ve Güneş artık ağlamıyordu.

Derin, ellerini gökyüzüne doğru açtı ve fısıldadı: “Artık gülümseyebilirsin!” Bir ışık huzmesi Derin’in yüzüne değdi ve Güneş seslendi: “Bu gözyaşın değil, sizin umudunuzun parıltısıdır.” Bundan sonra köydeki her çocuk güne başlarken Güneşe selam verdi; çünkü öğrendiler ki “Bir insanın sevgisiyle bir orman yeniden doğabilir.”

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu

maltepe escort