Bir zamanlar uzak bir köyde Okimi adında albinolu genç bir kız yaşarmış. Çocuklar, albinizmi neden olduğunu bilmedikleri için ona “nene” diyerek dalga geçermiş. Bu hakaretler Okimi’yi derinden üzermiş; çünkü hastalığın temellerini anlatmaya çalıştığında bile dinlenmiyormuş. Onu dışlayan bu davranışlar karşısında yalnız kalır hale gelmiş.
Bir gün parkta yalnız oynarken yanına yeni bir kız gelmiş. Kimsesiz değildi; adını Kairi olarak tanıtmış ve Okimi’yle arkadaş olmak istediğini söylemiş. Okimi, bu kez gerçekten biri kendisiyle dost olmak istiyormuş gibi hissetmişti. Kairi, insanların bu kadar duyarsız olmasına şaşırsa da albinizmin ne olduğu konusunda pek bilgili değildi. Bu yüzden Okimi, gördüğü (ve yaşadığı) zor anıları paylaşmaya karar verdi.
Okimi, albinizmin bir mutasyon sonucu meydana geldiğini ve bu durumun tedavi edilemediğini anlattı. Melanin pigmentinin yeterince salgılanmaması ya da hiç salgılanmaması nedeniyle cilt, saç ve göz rengi açık tonlarda olurdu. Gözler kırmızı, mavi ya da mor olabilir; görme güçleri bazı durumlarda normale göre zayıf olabilirdi. Güneşe karşı özel koruyucular kullanmak gerektiğini, gerektiğinde lens ya da özel gözlüklerin yardımcı olabildiğini de ekledi. Ayrıca albino olan insanların cilt ve tüylerinin çoğu zaman çok açık tonlarda olduğunu belirtti. Bu durum farklı albino türlerinde da değişiklik gösterebilirdi.
Kairi, Okimi’nin anlattıklarına hayran kalmıştı; fakat neden bu kadar çok insanın dalga geçtiğini merak ediyordu.
Okimi, neden dalga geçildiklerini şu sözlerle açıkladı: “Saçlarım, tüylerim ve cildim çok beyaz. Bu yüzden bazı çocuklar bana hakaret ederek ‘nene’ diyorlar. Toplum, bu durumu tam anlamıyla bilinçlendirmediği için böyle davranışlar sürüyor.”
Bu farkındalık eksikliği karşısında Kairi, hızlıca bir fikir geliştirdi: birlikte okul ve mahallede albinizmin ne olduğunu anlatan birçok kağıt hazırlayacaklardı. Hazırladıkları afiş ve broşürleri kasabanın her köşesine dağıttılar; insanlar akşam evlerinde okuyup öğrendiler. Ertesi gün Okimi’yi aşağılayan tüm çocuklar özür diledi ve Okimi onları affetti. Bu deneyim, Kairi’nin Okimi’nin en yakın arkadaşı olmasına vesile oldu.
Artık kasabadaki herkes albinizmi kendi çevresine anlatıyor ve saygı göstermeyi öğreniyordu. Böylece topluluk, farkındalık ve empatiyle değişmenin mümkün olduğunu gördü.
